Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym w ADHD

Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS) to obiecująca metoda zmiany pobudliwości kory mózgowej z implikacjami klinicznymi. Jest coraz częściej stosowana w zaburzeniach neurorozwojowych, zwłaszcza w zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).

Nieprawidłowości w patofizjologii ADHD zachęciły naukowców do poszukiwania nowych opcji leczenia, które ukierunkowane są na objawy poprzez modulację, zmianę i naprawę wadliwych funkcji mózgu. Najnowsze badania podkreślają znaczenie nieinwazyjnej stymulacji mózgu w modulowaniu pobudliwości korowej. Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS) to nieinwazyjna technika stymulacji mózgu, która wykorzystuje słaby prąd elektryczny, i może modulować pobudliwość korową. Stymulacja anodowa zwiększa pobudliwość korową, podczas gdy stymulacja katodowa zwykle ją zmniejsza, chociaż w niedawnych badaniach odnotowano wpływ pobudzający na pobudliwość korową ruchową i obszary nieruchowe. Wykazano, że tDCS poprawia upośledzone komponenty funkcji wykonawczych nie tylko w ADHD, ale także w innych zaburzeniach, którym towarzyszą upośledzone funkcje wykonawcze, takich jak depresja, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia lękowe i uzależnienie od narkotyków, oraz w zdrowych populacjach, w zależności od parametrów stymulacji. Bezpieczeństwo tDCS u dorosłych i dzieci zostało udokumentowane we wcześniejszych badaniach i potwierdzone przez ostatnie duże zbiory danych, chociaż potrzeba więcej dowodów na jej bezpieczne stosowanie w populacjach pediatrycznych.

Zastosowanie tDCS w pediatrii, zwłaszcza u dzieci z deficytami neurorozwojowymi, zwróciło uwagę w ostatnich latach, i zasugerowano, że jest obiecującym narzędziem w ich rehabilitacji i / lub leczeniu. W przypadku ADHD z typowym początkiem objawów w dzieciństwie, obiecujące mogą być wczesne interwencje, które mogą modyfikować atypowe obwody i sieci neuronowe zaangażowane w patofizjologię zaburzenia. Kilka badań wykazało skuteczność tDCS w poprawianiu funkcji poznawczych i behawioralnych w ADHD zarówno u dzieci, jak i dorosłych, takich jak kontrola hamowania, uwaga wzrokowa, pamięć deklaratywna i robocza oraz objawy kliniczne.

Przeszukanie literatury zidentyfikowało 14 eksperymentów empirycznych, badających skutki tDCS w ADHD. W 10 badaniach odnotowano efekt w postaci częściowej poprawy deficytów poznawczych (hamowanie odpowiedzi, pamięć robocza, uwaga i elastyczność poznawcza) lub objawów klinicznych (np. impulsywność i nieuwaga). Nie zgłoszono żadnych poważnych skutków ubocznych. Najczęściej obszarem terapii były regiony lewej i prawej kory przedczołowej, a najczęściej stosowanym protokołem był anodowy tDCS. Natężenie 2 mA indukowało silniejsze pola elektryczne niż 1 mA u dorosłych z ADHD i było związane ze znacznymi zmianami w zachowaniu. Jednak u dzieci z ADHD pole elektryczne indukowane przez 1 mA, które jest prawdopodobnie większe niż pole elektryczne indukowane przez 1 mA u dorosłych ze względu na mniejszy rozmiar głowy dzieci, było wystarczające, aby spowodować istotną zmianę zachowania. TDCS wydaje się być obiecującą metodą poprawy deficytów poznawczych w ADHD.

Niekorzystne skutki

Spośród 14 znanych badań, 10 przeprowadzono z udziałem pacjentów z ADHD w dzieciństwie. W badaniu Prehn-Kristensen i in. oraz Munz i in. uczestnicy nie zgłaszali żadnych skutków ubocznych w trakcie lub po terapii tDCS. Soltaninejad i in. zastosował ankietę skutków ubocznych po tDCS w celu oceny potencjalnych skutków ubocznych i stwierdził, że nie wystąpiły. W badaniu Bandeira i in. autorzy podali, że działania niepożądane były przeważnie łagodne; jednak niektóry pacjenci zgłaszali uczucie „szoku” podczas stymulacji tDCS. Breitling i in. nie zgłosili żadnego niekorzystnego wpływu poza odczuciami skórnymi (mrowienie i swędzenie) podczas stymulacji aktywnej i pozorowanej, z tendencją do silniejszych odczuć podczas stymulacji katodowej. W ich niedawnym raporcie opisywano odczucia związane ze świądem, bólem, zmęczeniem, słabym bólem głowy i fosfenami o średniej intensywności. W obu eksperymentach Nejati i in. nie odnotowano żadnych poważnych skutków ubocznych, ale wymieniono łagodne mrowienie i swędzenie pod powierzchnią elektrod. Podobnie, nastoletni uczestnicy w badaniu Soff i in. tolerowali stymulację bez żadnych problemów, z wyjątkiem jednego przypadku bólu głowy po anodowym tDCS oraz łagodnego mrowienia i swędzenia pod elektrodami. Wreszcie, w pracy Sotnikova i in., nie odnotowano oznak zmęczenia, pieczenia, bólu lub innych nieprzyjemnych wrażeń podczas stymulacji. Tylko jeden uczestnik czuł się zdenerwowany lub nadmiernie podekscytowany podczas stymulacji, a inny zgłosił ból głowy.

Chorujesz na ADHD lub znasz kogoś kto choruje? Skorzystaj z terapii tDCS – metody bezpiecznej, skutecznej i opartej na wynikach tysięcy badań naukowych. Tel. 503 526 907, Szczecin, 3 Maja 25-27, gabinet 311.

To może Ciebie zainteresować

Aby umówić się na wizytę diagnostyczną i wstępną sesję terapeutyczną, prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

+48 503 526 907

centrumneuroterapii@gmail.com

Zachodniopomorskie Centrum Neuroterapii

ul. 3 Maja 25-27, piętro II, gabinet 311.
70-215 Szczecin
NIP: 8522666280