Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym w rehabilitacji po udarze

Wprowadzenie

            Udar mózgu jest główną przyczyną długotrwałej niepełnosprawności na całym świecie[1][2][3][4][5]. Nowe techniki neurorehabilitacji oparte na treningu są stosowane w podostrym i przewlekłym stadium po udarze [terapia ruchowa, urządzenia w postaci robotów asystujących, funkcjonalna stymulacja elektryczna, bieżnia wspomagana ciężarem ciała, chodzenie nad ziemią i neurofarmaceutyki (tj. selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, amfetaminy, dopamina i neurostymulanty)[6][7][8]]. Pomimo tych postępów, większość pacjentów pozostaje niepełnosprawna i mało prawdopodobne jest osiągnięcie przedchorobowego funkcjonowania i niezależności[9][10]. Jest pewne, że potrzeba więcej terapii niż tych, które są obecnie stosowane lub dozwolone, aby jeszcze bardziej złagodzić obciążenie upośledzeniem spowodowane udarem[11].

Przy stale rosnącej średniej długości życia i rosnących kosztach opieki zdrowotnej ważne jest, aby opracować interwencje ułatwiające tempo i drogę powrotu do zdrowia oraz poprawiające długoterminowe wyniki funkcjonalne. W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat badano zastosowanie przezczaszkowej stymulacji prądem stałym (tDCS) jako uzupełniającej strategii neuromodulacyjnej w celu wzmocnienia korzystnych efektów złotego standardu w neurorehabilitacji i fizjoterapii. Ze względu na stosunkowo korzystny profil bezpieczeństwa, niski koszt i łatwość w prowadzeniu ślepych prób[12], tDCS zaproponowano jako użyteczne narzędzie badawcze i potencjalne terapeutyczne uzupełnienie w rehabilitacji po udarze.

Spośród ponad 872 pacjentów z udarem, którzy przeszli terapię tDCS w ramach zgłoszonych dotychczas badań klinicznych, żaden nie zgłosił napadów padaczkowych. Spośród 43 dotychczasowych badań klinicznych dotyczących wpływu tDCS na zaburzenia motoryczne w udarze, w stosunkowo niewielu odnotowano zerowe wyniki. Zachęcające, lecz niekiedy sprzeczne wyniki dotyczące wpływu tDCS na regenerację motoryczną, wskazują na potrzebę lepszego zrozumienia mechanizmów leżących u podstaw efektów tDCS, optymalnych parametrów stymulacji, międzyosobniczej zmienności odpowiedzi i ogólnie lepszych projektów interwencji. Ponadto, jako ogólne wymagania dotyczące nauk podstawowych i klinicznych, istnieje potrzeba większej przejrzystości, lepszych projektów, wstępnie zarejestrowanych badań i długoterminowych obserwacji.

Terapia tDCS pomaga na następujące dolegliwości związane z udarem:

– zaburzenia funkcji motorycznych

– zespół nieuwagi stronnej

– afazja niepłynna Broca

– afazja płynna Wernickego

– dysfagia.

Cały artykuł dotyczący rehabilitacji po udarze ma 18 stron i jest dostępny do przeczytania w Centrum.

To może Ciebie zainteresować

Aby umówić się na wizytę diagnostyczną i wstępną sesję terapeutyczną, prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

+48 503 526 907

centrumneuroterapii@gmail.com

Zachodniopomorskie Centrum Neuroterapii

ul. 3 Maja 25-27, piętro II, gabinet 311.
70-215 Szczecin
NIP: 8522666280