Zastosowanie terapii tDCS w ćwiczeniach, wydajności sportowej i procesie regeneracji

Zastosowanie terapii tDCS w ćwiczeniach, wydajności sportowej i procesie regeneracji

Wprowadzenie

Regularne ćwiczenia są uznawane za praktykę niezbędną zarówno dla zdrowia fizycznego, jak i psychicznego. Pomimo korzyści, większość osób nie ćwiczy regularnie, zwłaszcza w krajach rozwiniętych. Chociaż brak czasu jest jedną z głównych przyczyn niećwiczenia, inne motywy mogą być związane z niską tolerancją wysiłku i dużą męczliwością, co skutkuje zwiększonym odczuwanym wysiłkiem (RPE) i nieprzyjemnymi doznaniami. Te nieprzyjemne i zaostrzone doznania związane z wysiłkiem mogą stworzyć nieprzyjemne doświadczenie, które skutkuje wycofaniem się z wysiłku. W rzeczywistości dowody z systematycznego przeglądu pokazują, że reakcje afektywne (tj. przyjemność/nieprzyjemność) na ćwiczenia wpływają na przyszłe zachowania związane z ćwiczeniami. Z drugiej strony, poprawa wyników ćwiczeń jest celem zarówno dla osób trenujących dla zdrowia i sprawności fizycznej (tj. osoby nie będące sportowcami), jak i tych, którzy chcą osiągnąć wyniki sportowe (tj. sportowcy).

Wydajność ćwiczeń zależy od różnych czynników fizycznych, fizjologicznych i psychologicznych, które wpływają na tempo i zmęczenie. Zmęczenie mięśni można zdefiniować jako wszelkie wywołane wysiłkiem zmniejszenie zdolności do wytwarzania siły lub mocy za pomocą mięśnia lub grupy mięśni. Wykazano, że zmęczenie może być spowodowane nie tylko procesami w obrębie połączenia nerwowo-mięśniowego lub dystalnie, co określa się mianem „zmęczenia obwodowego”, ale także z powodu procesów zachodzących w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN), które ograniczają jego zdolność do stymulacji mięśni, co również przyczynia się do spadku aktywacji mięśni i ogranicza wydajność; określane jest to mianem „zmęczenia ośrodkowego”. Co najważniejsze, pomimo wcześniejszego założenia o drugorzędnej lub nieobecnej roli mózgu w regulowaniu wydajności i zmęczenia podczas ćwiczeń, ostatnio uznano go za kluczowy czynnik zarówno w zmęczeniu wywołanym wysiłkiem fizycznym, jak i percepcji związanej z wysiłkiem (np. wysiłek i przyjemność). W związku z tym zastosowano kilka podejść skupiających się na ośrodkowym układzie nerwowym, aby poprawić wydajność ćwiczeń, która obejmuje próby umysłowe i obrazowanie motoryczne, medytację, interwencje psychologiczne i biofeedback.

Obecnie istnieją różne formy neuromodulacji o potencjalnej użyteczności w kontekście ćwiczeń. Przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS) jest uważana za jedną z najbardziej obiecujących ze względu na niski koszt, łatwość użytkowania i wysoką przenośność. tDCS polega na przyłożeniu słabego prądu elektrycznego na skórę głowy za pomocą elektrod przewodzących prąd elektryczny w obszarze mózgu będącym przedmiotem zainteresowania. Ten prąd elektryczny może zmienić wzorzec pobudliwości neuronów, zwiększając go, jeśli przyłożony jest ładunek dodatni (tj. tDCS anodowy, a-tDCS) lub zmniejszając go, jeśli używany jest ładunek ujemny (tj. katodowy tDCS, c-tDCS). Następstwa tDCS mogą trwać kilkadziesiąt minut po zakończeniu stymulacji, co stanowi ważne okno możliwości do wykorzystania zarówno w leczeniu pacjentów z chorobami klinicznymi, jak i u zdrowych osób, których celem jest zwiększenie wydajności.

Obecnie w kilkudziesięciu badaniach przetestowano wpływ tDCS na pomiary związane z wysiłkiem fizycznym i przedstawiono obiecujące wyniki dotyczące zarówno odczuć związanych z ćwiczeniami, jak i wydajności ćwiczeń. Co ciekawe, niektórzy badacze ukuli termin „neurodoping”, aby odnieść się do możliwego efektu poprawy wydajności po tDCS. W niniejszym opracowaniu dokonano przeglądu aktualnych dowodów związanych z wykorzystaniem tDCS w dziedzinie ćwiczeń fizycznych.

Wpływ tDCS na wydajność ćwiczeń

W badaniach nad wpływem tDCS na wydajność ćwiczeń oceniono różne rodzaje ćwiczeń i zdolności związane ze sprawnością fizyczną. W kolejnych podtematach podsumowano aktualne dowody opisujące wyniki niektórych z tych badań indywidualnie, wskazując rodzaj ocenianych ćwiczeń/wydolności fizycznej.

a) Ćwiczenia siły mięśni

Pierwsze badanie oceniające wpływ tDCS na wydajność ćwiczeń przeprowadzili Cogiamanian i in. Zastosowali tDCS nad M1 (1,5 mA przez 10 min) u zdrowych osób przed wykonaniem ćwiczenia do wyczerpania (TTE) polegającego na trwałym skurczu izometrycznym przy 35% maksymalnego skurczu izometrycznego (MIVC). Odkryli, że TTE zmniejszył się znacznie po anodowym tDCS w porównaniu z katodowym tDCS i bez stymulacji. Wynik ten posłużył jako podstawa do kilku badań a posteriori. Inne badania wykorzystujące podobne metody albo potwierdziły, albo wykazały zerowe wyniki. Co ciekawe, Williams i in. zastosowali tDCS online podczas utrzymującego się submaksymalnego skurczu (przy 20% MIVC) zginaczy łokcia aż do niepowodzenia zadania i nie znaleźli żadnych zmian podczas oceny całej próby. Jednak analiza podgrupy wykazała 31% długości czasu TTE w grupie, w której niepowodzenie zadania wystąpiło przed zakończeniem tDCS, w porównaniu z grupą, w której niepowodzenie wystąpiło po zakończeniu tDCS.

Niektóre badania oceniały również wpływ tDCS na izometryczną wydajność mięśni kończyn dolnych. Angius i in. stwierdzili zwiększony TTE w długotrwałym izometrycznym wyproście kolana (przy 20% MIVC) po tDCS.

Niewiele badań oceniało wpływ tDCS na izokinetyczną wydajność mięśni. Sales i in. stwierdzili zwiększoną wydajność izokinetyczną (całkowita praca) wyprostu kolana przy 60°.s-1 i 180°.s-1 oraz trend w kierunku istotności w obu prędkościach dla szczytowego momentu obrotowego po tDCS (2 mA przez 20 min) u 19 wyszkolonych mężczyzn. Ciekawe badanie zostało przeprowadzone przez Washabaugh i in., w którym stwierdzili, że wykonywanie przerywanej aktywności mięśnia czworogłowego na niskim poziomie (5% MIVC przez 10 s z 20 s przerwą spoczynkową) podczas tDCS (2 mA przez 12 min) poprawiło izokinetyczny moment wyprostu kolana w porównaniu z otrzymywaniem tDCS podczas odpoczynku i pozorowanej terapii. W związku z tym Maeda i in. zastosowali tDCS (2 mA przez 10 min) podczas ekscentrycznego treningu siłowego prostowników i zginaczy kolana strony niedominującej w siedmiu sesjach (ponad 3 tygodnie). Szczytowe momenty wyprostu i zgięcia kolana poprawiły się w obu grupach, które otrzymały tDCS i pozorowany, bez różnicy między grupami.

Wreszcie, jeśli chodzi o dynamiczną siłę mięśni izotonicznych, seria badań Lattari i in. wykazała pozytywne wyniki w zakresie objętości ćwiczeń oporowych (liczby powtórzeń) i RPE. W pierwszym badaniu z modelem ćwiczeń bliższym codziennej rutynie treningowej stwierdzili, że tDCS (2 mA przez 20 min) zwiększa całkowitą liczbę powtórzeń dla zgięcia łokcia wykonywanych z obciążeniem maksymalnie dziesięciu powtórzeń (10RM) a także stwierdzili zmniejszone RPE u dziesięciu mężczyzn doświadczających treningu oporowego. Niedawno ci sami badacze odkryli również, że połączenie tDCS (2 mA przez 20 min) z kofeiną lub sam tDCS zwiększył całkowitą liczbę powtórzeń, a połączenie zmniejszyło RPE w ćwiczeniach wyciskania na ławce z obciążeniem 10RM u 15 młodych zdrowych mężczyzn. Alix-Fages i in. stwierdzili zwiększoną objętość, zmniejszoną utratę prędkości ruchu i zmniejszone RPE wykonując pięć zestawów powtórzeń do chwilowej niewydolności mięśniowej z 75% jednego maksymalnego powtórzenia (1RM) po tDCS (2 mA przez 15 min). Wreszcie Kamali i in. zastosowali tDCS jednocześnie (2 mA przez 13 min) i ocenili osiągi w zakresie maksymalnej siły (1RM) i całkowitej objętości (powtórzenia × obciążenie) w wyprostowaniu nóg aż do chwilowej niewydolności z 30% 1RM u 12 doświadczonych kulturystów ( ≥2 lata regularnych ćwiczeń kulturystycznych). Po prawdziwym tDCS stwierdzili zwiększoną maksymalną siłę mięśni (1RM), całkowitą objętość, zmniejszone RPE, zmniejszone HR i zmniejszoną aktywność elektryczną mięśni. Wyniki dotyczące dynamicznej siły izotonicznej wydają się jak dotąd najbardziej spójne pod względem wpływu tDCS na wydajność ćwiczeń.

Podsumowanie wpływu tDCS na wyniki siłowe zostało przedstawione w niedawnej metaanalizie. Autorzy stwierdzili niewielki, ale istotny wpływ tDCS na MIVC (SMD = 0,29; 95% CI = 0,05–0,54), a także istotny wpływ na wytrzymałość mięśniową z większym TTE przy utrzymującym się skurczu izometrycznym (MD = 43,66; 95% CI = 29,76–57,55). Jednak biorąc pod uwagę wytrzymałość mięśni w oparciu o całkowitą pracę (tj. powtórzenia × serie × obciążenie) stwierdzono nieistotny mały efekt (SMD = 0,22; 95% CI = -0,11 do 0,54). Patel i in. stwierdzili zwiększoną siłę mięśni (SMD = 0,10; 95% CI = 0,08–0,13) i tendencję do zwiększonego TTE (SMD = 0,04; 95% CI = -0,01 do 0,10). Jednak oprócz uwzględnienia badań z tDCS nad różnymi celami i w różnym czasie (przed vs. w trakcie), ich metaanalizy wykazują wysoką heterogeniczność (I2 = 63,8), szczególnie w przypadku analizy siły mięśni (I2 = 98,6% i 99,9%). Holgado i in. stwierdzili mały i istotny wpływ tDCS na obiektywne pomiary wydajności (SMD = 0,36; 95% CI = 0,16–0,56), ale uwzględnili zarówno siłę mięśni, jak i ćwiczenia dynamiczne całego ciała, tDCS w różnych obszarach i czasie.

b) Ćwiczenia wytrzymałościowe całego ciała

Wydajność wytrzymałościowa jest ważną cechą kilku sportów. Aby odróżnić od zlokalizowanej wytrzymałości mięśniowej (która obejmuje niską masę mięśniową i ogólnie pojedynczy staw), jak opisano w poprzednim temacie, odwołujemy się do wytrzymałości całego ciała charakteryzującej się dynamicznymi i cyklicznymi ćwiczeniami, które angażują wiele stawów i dużą masę mięśniową. Testy wytrzymałościowe całego ciała można podzielić na dwie główne grupy: testy wysiłkowe w pętli zamkniętej i otwartej. Pierwsza charakteryzuje się zdefiniowanym punktem końcowym (np. jazda na czas na 20 km), podczas gdy w drugiej osoby nie znają punktu końcowego ćwiczenia (np. czas do wyczerpania [TTE]). Ze względu na proksymalny związek między wytrzymałością całego ciała a wydajnością w kilku dyscyplinach sportowych, ta wydolność fizyczna była celem badań tDCS.

W większości badań oceniających wpływ tDCS na wytrzymałość całego ciała zastosowano protokół otwartej pętli. Pierwsze badanie tego rodzaju zostało opublikowane przez Okano i in. którzy zastosowali tDCS (2 mA przez 20 min) u 10 elitarnych rowerzystów przed maksymalnym testem przyrostowym. Odkryli, że tDCS poprawił moc szczytową i TTE, a także zmniejszył RPE i HR w submaksymalnych obciążeniach roboczych. Vitor-Costa i in. zastosowali tDCS (2 mA przez 13 min) u 11 osób aktywnych fizycznie (tj. wykonujących aktywność fizyczną ≥3 razy w tygodniu przez ≥6 miesięcy) przed wykonaniem testu TTE z 80% mocy szczytowej. Stwierdzili poprawę TTE po tDCS w porównaniu z tDCS pozorowanym. Poprawa TTE podczas jazdy na rowerze (70% mocy szczytowej) została również potwierdzona przez Angiusa i in. z obustronnym tDCS (2 mA przez 10 min) u 12 rekreacyjnie aktywnych uczestników. Park i in. stwierdzili poprawę wydajności biegowej (80% maksymalnego obciążenia VO2) u 10 wytrenowanych mężczyzn po tDCS (1,98 mA przez 20 min).

Lattari i in. zastosowali tDCS (2 mA przez 20 min) przed testem TTE (100% mocy szczytowej) u 11 umiarkowanie aktywnych kobiet (tj. aktywnych aerobowo w ciągu ostatnich 6 miesięcy z częstotliwością 3 dni w tygodniu przez 30–90 min) i stwierdzono dłuższe TTE w porównaniu z tDCS pozorowanym. Ostatnio Angius i in. zastosował podobny protokół, ale z dłuższym czasem trwania (30 min) u 12 rekreacyjnie trenujących uczestników przed testem TTE (70% mocy szczytowej). Uczestnicy byli w stanie jeździć na rowerze przez dłuższy czas po tDCS, z niższym HR i RPE w porównaniu z tDCS pozorowanym. Co ciekawe, wydajność poznawcza poprawiła się również po teście TTE w warunku rzeczywistego tDCS.

Ostatnie metaanalizy wykazały, że tDCS poprawia wydajność ćwiczeń wytrzymałościowych całego ciała. Machado i in. stwierdzili, że tDCS poprawił TTE podczas jazdy na rowerze o 93,4 s (95% CI = 27,4–159,4 s), ale jedno badanie wykazało ~85% wagi w metaanalizie. Inne metaanalizy również wykazały pozytywny wpływ tDCS na wyniki wytrzymałościowe całego ciała przy małej wielkości efekcie (g Hedge’a = 0,34, 95% CI = 0,12–0,52) i (SMD = 0,26; 95% CI = 0,07–0,45 ). Jednak badania te obejmowały te same badania metaanalizy, w których oceniano ćwiczenia całego ciała i pojedynczych stawów, siłę oraz ćwiczenia dynamiczne/cykliczne, pomiary wydajności i RPE i/lub tDCS w różnych obszarach. W związku z tym więcej badań może nadal zmienić obecny stan dowodowy, wykazując zerowy lub pozytywny efekt. Obecne dowody wskazują, że tDCS może poprawiać wytrzymałość całego ciała.

c) Ćwiczenie sprintu

W dwóch badaniach oceniano wpływ tDCS na wyniki sprinterskie. Sasada i in. porównali wpływ tDCS (2 mA przez 15 min) z inną techniką neuromodulacyjną zwaną przezskórną stymulacją rdzeniową prądem stałym (tsDCS), która polega na przykładaniu prądu stałego do kręgosłupa w celu modulowania aktywności neuronów rdzeniowych. Badacze zastosowali stymulację anodową, katodową i pozorowaną przed wykonaniem pojedynczego maksymalnego wysiłku na rowerze sprinterskim przez 30 s pod stałym obciążeniem z grupą 23 sportowców z różnych dyscyplin sportowych (lekkoatletyka n = 13, koszykówka n = 2, baseball n = 3, triathlon n = 1, water polo n = 1, kolarstwo n = 1, lacrosse n = 1 i piłka nożna n = 1). Autorzy stwierdzili, że średnia moc była większa po anodowym tDCS w porównaniu z katodowym tDCS, chociaż a-tDCS nie różnił się statystycznie od tDCS pozorowanego. Co ciekawe, katodowy tsDCS również skutkował większą średnią mocą niż anodowy i pozorowany tsDCS. Należy zauważyć, że tylko 13 osób otrzymało tDCS, a 15 otrzymało tsDCS.

W ostatnim badaniu przeprowadzonym przez Huang i in. przetestowano wpływ tDCS (2 mA przez 20 min) na wydajność powtarzanych sprintów u dziewięciu aktywnych fizycznie osób. Uczestnicy wykonywali pięć sprintów trwających 6 s z obciążeniem 10% masy ciała, przeplatane 24 s jazdą rowerem bez obciążenia pomiędzy sprintami. Wyniki pokazały, że tDCS poprawił średnią moc we wszystkich sprintach, z wyjątkiem pierwszego. Co ciekawe, tDCS poprawił również dokładność w próbach niezgodności w zadaniu Stroopa (kontrola hamowania) po zadaniu sprintu. Dlatego też, pomimo tylko dwóch badań, które do tej pory opublikowano, ich wyniki sugerują, że tDCS może poprawić wydajność sprintu.

d) Elastyczność

Niewiele badań dotyczyło wpływu tDCS na elastyczność. Mizuno i Aramaki zastosowali tDCS (2 mA przez 10 min) i ocenili elastyczność nadgarstka i kostki u 10 zdrowych mężczyzn. tDCS poprawił zakres ruchu stawu skokowego o 10,5%, ale nie stwierdzono efektu pozorowanego tDCS. Niedawno Henriques i in. ocenili wpływ tDCS (2 mA przez 20 min) z dwoma montażami. Montaż a poprawił zakres ruchu bioder, podczas gdy montaż b go zmniejszył. Co więcej, tylko montaż a tDCS zmniejszył percepcję bólu w porównaniu z wartością wyjściową.

e) Wydajność poznawcza

Alternatywną perspektywą wykorzystania tDCS w kontekście ćwiczeń/sportu jest modulacja wydajności poznawczej, która odgrywa kluczową rolę w wynikach sportowych, zwłaszcza w sportach zespołowych. Kilka ostatnich metaanaliz wykazało pozytywny wpływ tDCS na niektóre pomiary wydajności poznawczej u osób zdrowych i w populacjach neuropsychiatrycznych. W szczególności wykazano, że tDCS poprawia pamięć roboczą (tj. większą dokładność, szybsze czasy odpowiedzi, mniejszy odsetek błędnych odpowiedzi), a także skraca czasy odpowiedzi i zwiększa dokładność, w szczególności w zadaniach funkcjonowania wykonawczego.

Ciekawy wynik przedstawili Borducchi i in. którzy testowali wpływ 2 mA tDCS przez 10 dni na profesjonalnych sportowcach (judo [n = 4 sportowców], pływanie [n = 3 sportowców] i gimnastyka artystyczna [n = 3 sportowców]). Wykazali poprawę wydajności poznawczej, w tym istotną poprawę w zmiennej, trwałej i podzielonej uwadze oraz w wynikach pamięci. Niedawno Angius i in. zastosowali tDCS (2 mA przez 30 min) i stwierdzili wzrost TTE w ćwiczeniach kolarskich przy 70% szczytowej mocy wyjściowej, a także zwiększoną wydajność kontroli hamowania u zdrowych uczestników trenujących rekreacyjnie. Inne badania wykazały również poprawę zarówno sprawności fizycznej, jak i poznawczej dzięki a-tDCS w powtarzanych sprintach i ćwiczeniach siłowych.

Poprawiona wydajność poznawcza może zwiększyć odgórną kontrolę nad sygnałami i odczuciami ciała związanymi z ćwiczeniami, co może pomóc w poprawie percepcji ćwiczeń (wysiłku i przyjemności), ostatecznie generując lepsze wrażenia psychologiczne podczas ćwiczeń, co jest związane z przestrzeganiem ćwiczeń. Dodatkowo, poprawa sprawności poznawczej może złagodzić skutki zmęczenia psychicznego, czy to z powodu wyczerpującej rutyny treningowej, długotrwałej ekspozycji na smartfony/komputer/tablety, czy też ciężkiego dnia pracy, poprawiając również psychologiczne reakcje na ćwiczenia i pomagając w utrzymaniu wydajności. Niedawne badanie wykazało poprawę odpowiedzi poznawczej podczas ćwiczeń bez zmiany wydajności w utrzymującym się izometrycznym skurczu prostowników kolana przy 30% MVC, po tDCS.

f) Strategia regeneracji u sportowców

Uczestnictwo w zawodach może skutkować zmęczeniem i odczuwaniem bolesności, jednocześnie zmniejszając czujność i motywację do treningu w dniach po ćwiczeniach. Zmiany w podejmowaniu decyzji, zaburzenia nastroju i zmiany motywacji sugerują, że należy zająć się rodzajem zmęczenia głównie związanego z mózgiem. W związku z tym wykazano, że zastosowanie tDCS wywołało korzystny i długotrwały wpływ na czujność, czas reakcji i aspekty nastroju, na które negatywnie wpływa zmęczenie u czynnych jednostek wojskowych. Dane z dotychczasowych badań sugerują, że zastosowanie dwustronnego montażu tDCS może pojawić się jako alternatywna strategia regeneracji, którą można zastosować również u zawodowych sportowców. Wśród nielicznych badań, w których zastosowano tDCS jako strategię regeneracji u zawodowych sportowców, zastosowano dwustronny montaż (2 mA, 20 min) na próbce profesjonalnych piłkarzy płci męskiej po oficjalnych meczach i odnotowano poprawę postrzeganego samopoczucia i autonomicznej kontroli serca. W innym badaniu zbadano wpływ tDCS (2 mA przez 20 minut) w połączeniu z sesją treningu regeneracyjnego na samopoczucie i samoocenę powrotu do zdrowia u profesjonalnych piłkarzy światowej klasy płci żeńskiej po oficjalnych meczach. Wyniki tego badania sugerują, że tDCS w połączeniu z treningiem regeneracyjnym może nieznacznie poprawić postrzegane samopoczucie ponad poziom zmian występujących po samym treningu regeneracyjnym. W połączeniu, wyniki tych badań sugerują możliwość wykorzystania tDCS jako strategii regeneracji u sportowców.

g) Odpowiedzi percepcyjne

Modulacja subiektywnej percepcji przez tDCS może mieć obiecujący wpływ na doświadczenie i wydajność ćwiczeń. Jedno z pierwszych badań demonstrujących modulację percepcji związanej z ćwiczeniami przeprowadzili Okano i in. którzy stwierdzili zmniejszone RPE w submaksymalnych intensywnościach w teście maksymalnego przyrostu u zawodowych rowerzystów po tDCS (2 mA przez 20 min). Zmniejszone RPE w dynamicznym ćwiczeniu całego ciała na rowerze stwierdzono również w teście TTE, ćwiczeniu z dynamicznym oporem, ćwiczeniu izometrycznym wraz z tDCS. Z drugiej strony inne badania nie wykazały pozytywnego wpływu tDCS na RPE podczas jazdy na rowerze, biegania, pływania. Co ciekawe, odnotowano poprawę wydajności ćwiczeń nawet przy braku zmian w RPE.

Pojawiły się doniesienia o pozytywnych zmianach nastroju, w szczególności wigoru, u ośmiu elitarnych triathlonistów (2 mA przez 20 min) oraz o zmniejszeniu objawów depresji u 10 zawodowych sportowców (judo, pływanie, gimnastyka artystyczna).

Bezpieczeństwo

Wykazano, że tDCS jest techniką bezpieczną. I rzeczywiście, niedawna aktualizacja bezpieczeństwa tDCS wykazała, że zastosowanie konwencjonalnych protokołów tDCS w badaniach na ludziach (≤40 min, ≤4 miliampery, ≤7,2 kulomba) nie przyniosło żadnych doniesień o poważnym działaniu niepożądanym lub nieodwracalnym urazie w ciągu ponad 33 200 sesji oraz z 1000 badanymi z powtarzanymi sesjami, które objęły szeroką gamę pacjentów, w tym osoby z populacji potencjalnie wrażliwych. Przeciwwskazania do tDCS mogą się różnić w zależności od badania, ale najczęściej obejmują implanty metalowe, padaczkę lub padaczkę w historii rodziny, napad padaczkowy lub napad w wywiadzie, chorobę neurologiczną, zaburzenia poznawcze lub świadomości, chorobę psychiczną, stosowanie leków neuropsychoaktywnych, rozrusznik serca, ciąża, przebyty udar, niekontrolowany stan zdrowia, nieprawidłowości skóry lub czaszki, uszkodzenie mózgu, operacja głowy, niepożądane reakcje na TMS/tDCS.

Badanie oceniające 567 sesji tDCS nad obszarami ruchowymi i nieruchowymi u 102 zdrowych osób (75,5%) i pacjentów (24,5%) wykazało, że podczas tDCS najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym było łagodne mrowienie (70,6%), a następnie umiarkowane zmęczenie (35,3%) i lekkie uczucie swędzenia pod elektrodami stymulacyjnymi (30,4%). Po tDCS dość rzadko zgłaszano ból głowy (11,8%), nudności (2,9%) i bezsenność (0,98%).

Wnioski

tDCS jest obiecującym narzędziem w dziedzinie nauki o ćwiczeniach o dużym potencjale do poprawy percepcji związanej z ćwiczeniami (postrzeganego wysiłku i przyjemności), co może mieć wpływ na przestrzeganie ćwiczeń w przypadku osób niesportowych, a także może poprawić wyniki ćwiczeń w warunkach sportowych. Biorąc pod uwagę, że tDCS w nauce o ćwiczeniach jest szybko rozwijającym się obszarem, możliwe jest, że w niedalekiej przyszłości będzie można wyjaśnić, jak tDCS działa, a także na kogo, kiedy i na co.

To może Ciebie zainteresować

Aby umówić się na wizytę diagnostyczną i wstępną sesję terapeutyczną, prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

+48 503 526 907

centrumneuroterapii@gmail.com

Zachodniopomorskie Centrum Neuroterapii

ul. 3 Maja 25-27, piętro II, gabinet 311.
70-215 Szczecin
NIP: 8522666280