Wpływ terapii tDCS na kontrolę motoryczną u dziecka z Zespołem Downa

Wpływ przezczaszkowej stymulacji prądem stałym na kontrolę motoryczną podczas ruchu sięgającego u dziecka z zespołem Downa

Zespół Downa (ZD) powoduje upośledzenie neurologiczne, które wpływa na selektywną kontrolę motoryczną, utrudniając nabywanie umiejętności motorycznych i niezależność funkcjonalną, a także jest jedną z najczęstszych przyczyn upośledzenia funkcji poznawczych, stanowiącą około 20% wszystkich upośledzeń umysłowych. Odpowiednie zaplanowanie strategii interwencji w celu optymalizacji ruchów i funkcjonalności kończyn górnych wymaga dużej wiedzy na temat wszystkich dysfunkcji. Anodowa przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS) jest obiecującą metodą terapeutyczną w procesie neuroreabilitacji u dzieci, która może zoptymalizować kontrolę motoryczną i funkcjonalność kończyny górnej u dzieci z ZD.

W opisie przypadku Lopes i in. sześcioletnie dziecko z ZD zostało poddane dwóm protokołom interwencji (pozorowany i aktywny tDCS) i poddane ocenie poprzez trójwymiarową analizę ruchu kończyny górnej przed i bezpośrednio po protokole interwencji. Analiza 3D została wykonana w systemie SMART-D 140® i przetworzona przy użyciu programu SMART Analyzer (BTS, Włochy). Dziecko zostało poinstruowane, aby sięgnąć do celu umieszczonego w odległości odpowiadającej 80% długości ramienia i powrócić do pozycji wyjściowej. Analizę kinematyczną przeprowadzono z uwzględnieniem zmiennych czasowych, płynności, prędkości i precyzji ruchu sięgnięcia. Interwencja składała się z pojedynczej sesji treningowej w wirtualnej rzeczywistości połączonej z tDCS (aktywnym i pozorowanym). Dwie elektrody anodowe umieszczono nad korą ruchową, a katodę umieszczono nad prawym mięśniem naramiennym. Stymulację wykonywano prądem 1 mA przez 20 minut podczas treningu motorycznego zadania sięgniecia z udziałem sportowej gry Xbox.

Istotne różnice wystąpiły w dwóch zmiennych po aktywnej stymulacji: dokładności, z 41% redukcją fazy dostosowania lewej ręki i średnim szarpnięciem, z 30% redukcją szarpnięcia prawej ręki. Po stymulacji pozorowanej istotna różnica wystąpiła tylko dla jednej zmiennej (gładkość), przy 16% redukcji jednostek ruchu prawej ręki.

Chociaż ZD jest jednym z najczęściej występujących schorzeń w populacji pediatrycznej, żadne wcześniejsze badania nie analizowały skutków tDCS w tej populacji. Jednak badania tDCS w rehabilitacji pacjentów z mózgowym porażeniem dziecięcym sugerują, że ta metoda jest klinicznie istotna i bezpieczna, i skutecznie wzmacnia mobilność i trening funkcjonalny. W omawianym studium przypadku stwierdzono znaczną poprawę dokładności i zręczności po aktywnej stymulacji, co ma bezpośredni wpływ na poprawę kontroli motorycznej podczas zadania z sięganiem. Nie wystąpiły żadne niepożądane skutki ani skargi związane ze stymulacją. Odkrycia pokazują, że anodowy tDCS połączony z treningiem kończyn górnych z wykorzystaniem wirtualnej rzeczywistości był w stanie wzmocnić kontrolę motoryczną podczas ruchu sięgającego u dziecka z zespołem Downa.

To może Ciebie zainteresować

Aby umówić się na wizytę diagnostyczną i wstępną sesję terapeutyczną, prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

+48 503 526 907

centrumneuroterapii@gmail.com

Zachodniopomorskie Centrum Neuroterapii

ul. 3 Maja 25-27, piętro II, gabinet 311.
70-215 Szczecin
NIP: 8522666280