Wpływ przezczaszkowej stymulacji prądem stałym na funkcje poznawcze, nastrój, ból i zmęczenie w stwardnieniu rozsianym

Wpływ przezczaszkowej stymulacji prądem stałym na funkcje poznawcze, nastrój, ból i zmęczenie w stwardnieniu rozsianym

Stwardnienie rozsiane (SM) jest najczęstszą nieurazową przyczyną niepełnosprawności neurologicznej u młodych dorosłych, dotykającą około 1 000 000 osób w Stanach Zjednoczonych i 2,5 miliona osób na całym świecie. W przebiegu choroby może rozwinąć się wiele różnych objawów powodujących niepełnosprawność, w tym zaburzenia motoryczne i sensoryczne, zaburzenia widzenia, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia nastroju, ból i zmęczenie. Te funkcjonalne deficyty i objawy mają drastyczny wpływ na osobiste funkcjonowanie pacjenta, interakcje społeczne, zatrudnienie i ogólną jakość życia. Chociaż terapie modyfikujące chorobę (DMT), które są ukierunkowane głównie na zapalną immunopatologię SM, mogą spowolnić rozwój niepełnosprawności funkcjonalnej, nie łagodzą one w szczególności objawów, takich jak upośledzenie funkcji poznawczych, zaburzenia nastroju, ból i zmęczenie. Dlatego niezwykle ważne jest opracowanie skutecznych i alternatywnych podejść do zarządzania objawami.

Od dawna przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS), forma nieinwazyjnej przezczaszkowej stymulacji elektrycznej, została zbadana jako możliwa niefarmakologiczna interwencja w wielu zaburzeniach neurologicznych i psychiatrycznych, ze względu na jej bezpieczeństwo, możliwość przenoszenia i potencjał do stosowania w domu. TDCS moduluje neuronalny potencjał transbłonowy w kierunku hiperpolaryzacji lub depolaryzacji poprzez dostarczanie słabych prądów elektrycznych do skóry głowy, zmieniając w ten sposób plastyczność w stymulowanych obszarach mózgu. Efekty te wiązano ze zmianami w spoczynkowym potencjale błonowym, zmianami białek transbłonowych i wydajnością receptora N-metylo-d-asparaginianu. W zależności od tego, czy zastosowano stymulację anodową, czy katodową, tDCS odpowiednio zwiększa lub zmniejsza pobudliwość korową, wpływając z kolei na szeroki zakres miar behawioralnych. Badania wykazały korzystny wpływ tDCS na sprawność językową, procesy uczenia się, funkcję pamięci roboczej i wydajność wielozadaniową u zdrowych dorosłych.

Wyniki niedawnej metaanalizy sugerują, że tDCS może być pomocny w poprawie funkcji poznawczych (szybkości przetwarzania), zaburzeniach nastroju, bólu i zmęczeniu w SM. Wzrasta zainteresowanie strategiami leczenia w celu poprawy upośledzenia funkcji poznawczych. W przeglądzie badań znaleziono silny efekt wielkości 1,15. Wyniki sugerują, że poprawa funkcji poznawczych wywołana tDCS jest specyficzna dla zadania lub domeny poznawczej.

Dla zaburzeń nastroju odkryto silną średnią wielkość efektu wynoszącą 0,92. Ponadto badania, w których mierzono ból, wykazały średnią wielkość efektu 0,59, co jest klinicznie znaczące. Ból neuropatyczny jest jednym z najczęstszych objawów i uważa się, że jest konsekwencją nieadaptacyjnych zmian plastycznych w układzie nocyceptywnym, które zmieniają przetwarzanie sygnału nocyceptywnego. Badania sugerują, że ból zmniejszony przez tDCS może być wynikiem zmian funkcjonalnych w strukturach mózgu, które są krytyczne w patogenezie bólu neuropatycznego. Działając na związane z bólem szlaki korowo-podkorowe i korowo-korowe, tDCS moduluje percepcję bólu i zmniejsza przewlekły ból neuropatyczny. Jednak dalsze badania są uzasadnione, aby lepiej zróżnicować wpływ tDCS na ból neuropatyczny i nocyceptywny. Chociaż wyniki sugerowały korzystny wpływ tDCS na zaburzenia nastroju i ból, wyniki należy traktować zachowawczo, ponieważ wielkość próby jest niewielka (nastrój: 32 pacjentów; ból: 41 pacjentów).

Średnia wielkość efektu dla zmęczenia wyniosła 0,60. Przeprowadzono analizę podgrup w celu zbadania, czy zastosowane miary intensywności stymulacji i wyników wpłyną na mierzony efekt zmęczenia. Zarówno wysoka, jak i niska intensywność stymulacji wykazywały umiarkowane rozmiary efektu (wysoka: rozmiar efektu = 0,62; niska: rozmiar efektu = 0,60), co sugeruje, że wysoka i niska intensywność może dawać prawie taki sam poziom korzystnych skutków dla zmęczenia. Co ciekawe, wcześniej opisywano stopniowane efekty stymulacji, gdzie u zdrowych dorosłych zaobserwowano większy efekt uczenia się, gdy stymulacja była stosowana z większą intensywnością. Biorąc pod uwagę, że przewlekła aktywność zapalna i centralny stan zapalny są związane z plastycznością synaptyczną, możliwe jest, że sposób, w jaki mózg reaguje na interwencję tDCS, ulega zmianie.

Chociaż ogólnie uważa się, że tDCS jest bezpieczny zarówno dla zdrowych osób dorosłych, jak i populacji klinicznych, i nie zgłoszono żadnych poważnych działań niepożądanych, badacze powinni przestrzegać wytycznych dotyczących bezpieczeństwa i przeprowadzać oceny kontrolne w celu monitorowania długoterminowego ryzyka i korzyści.

Chorujesz na stwardnienie rozsiane? Skorzystaj z terapii tDCS – leczenia bezpiecznego i skutecznego, opartego na tysiącach badań naukowych!

 

To może Ciebie zainteresować

Aby umówić się na wizytę diagnostyczną i wstępną sesję terapeutyczną, prosimy o kontakt telefoniczny lub mailowy.

+48 503 526 907

centrumneuroterapii@gmail.com

Zachodniopomorskie Centrum Neuroterapii

ul. 3 Maja 25-27, piętro II, gabinet 311.
70-215 Szczecin
NIP: 8522666280